Help, mijn vriend wil misschien geen kind(eren)!
-
-
63 5720 05/04/2023
Hoi lieve allemaal,
Al een lange tijd heb ik met veel plezier meegelezen met al jullie vragen en babynaam-polls. Nu heb ik een eigen prangende vraag…
Ik wil over een aantal jaar erg graag kinderen (of één kind, dan ben ik ook erg gelukkig), maar mijn (super leuke, lieve) vriend twijfelt enorm (neigt meer naar nee). Dit geeft frictie in onze relatie. Daarentegen ben ik “pas” 27 (en wil ik voorlopig de komende jaren ook nog geen kinderen), maar ik wil zó graag ooit kids, dus ik weet niet goed of ik goed doe aan optie 1 of 2.
1) Het laten rusten tot we wat ouder zijn. Met het risico dat hij dan nog niet wil en ik “met rammelende eierstokken” gehaast op zoek moet naar een ander en risico heb op uitblijven zwangerschap / ongezonde zwangerschap door latere leeftijd... Wel met het voordeel van onze fijne, liefdevolle relatie behouden en zijn vertrouwen versterken door hem alle tijd en ruimte te geven voor zijn proces en (grote levens)keuze.
2) Hem pushen tot een keuze en een deadline moet stellen waarop ik het weten wil. (Maar gras groeit niet harder als je eraan trekt, toch?) Met het risico dat hij er nog niet klaar voor is, we uit elkaar gaan, ik mijn geweldige vriend kwijt ben en moet verhuizen (midden in mijn burn-out, aiiii), hij wellicht later kids krijgt met een ander als hij dan wel klaar ervoor is (au au au, mijn hart), maar met het voordeel het eventueel nog pijnlijkere scenario te vermijden (straks zijn we 10 jaar samen, nóg dieper verweven in elkaars familie- en vriendenkring, sta ik op het punt dat mijn kinderwens een “tijdbom” is, dan wil hij niet, moet ik onze gebroken relatie verwerken, iemand anders vinden, daar iets mee opbouwen, etc…
Wat zouden jullie doen?? Ik wil hem echt niet kwijt en zo graag rust en ruimte geven, weet ook dat hij zelf wantrouwen heeft in zichzelf als vader door zijn ADHD en het gebroken huwelijk van zijn ouders (moeilijke jeugd, bindingsangst), heb alle begrip, maar wil ook niet eeuwig wachten. Ik hoop al 4 jaar dat zijn “nee/misschien” een “ja” wordt, maar wil hem niet veranderen. Ik wil dat hij gelukkig wordt en hij wil dat van mij. Ben ik naïef? Of is het logisch / normaal dat mannen wat langer doen over deze keuze, omdat zij het niet biologisch zo sterk voelen, en kan het inderdaad nog een “ja” worden? Ik ben zo gek op hem :( Zijn redenen tot kinderwens-twijfel zijn trouwens: nogal een solist die houdt van vrijheid en autonomie, snel overprikkeld en overvraagd door ADHD, bang financieel niet succesvol genoeg te worden om een kind te bieden wat hij wil bieden, de wens áls hij (een) kind(eren) krijgt het heel goed te willen doen (want zelf zware jeugd) maar dat geeft hem (te) veel druk. Hij voelt zich simpelweg nog niet volwassen genoeg / er echt klaar voor. Wil na twee jaar COVID (en mijn burn-out periode) graag reizen, festivals, etentjes, enz. en dan “zien hoe hij zich voelt”. Ik verlang ook naar samen het leven leven met z’n tweetjes zonder beperkingen (lockdowns, burn-out) maar dan tot ik 32 ben ofzo… Dan wil ik toch wel heel graag zwanger worden.
Alvast bedankt voor jullie hulp!!!
Lou
Reageer op dit topic
Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A
reacties (63) Verversen