Mijn oudste (5) en middelste (3) zijn water en vuur.
Ze willen niet met en niet zonder elkaar.
Altijd is er een competitiesfeer. Wie heeft het meest, wie doet het het best. Dan huilt de een, dan huilt de ander.
Echt waar, niet gelogen, ze houden het nog geen 5 minuten met elkaar uit.
Is de een lekker aan het spelen, dan wordt het wel weer verpest door de ander.. en andersom. Het is nooit goed genoeg, het is nooit gezellig.
Investeer je in quality time met de een, zodra de ander na een dagje weer in beeld komt is het hele gezellige eraf.
Hup, weg sfeer..
Het maakt me een beetje moedeloos. Ik heb er op deze manier geen zin meer. Vakantie? Please, laat me lekker werken. Wat is het een straf om thuis te zijn.
En ja, ik investeer genoeg in ze, zowel gezamenlijk als individueel. We doen genoeg leuke dingen, ondernemen veel, maar ook ik wil wel eens goede sferen thuis. Zonder gehuil, zonder geruzie, zonder ge-mama elke 10 seconden.
Ohja.. die jongste.. een schatje. Die is tevreden! Dat is toch een schrale troost! 🥰
reacties (29)